Kot i jego kilka wcieleń

Historia kota w obrazkach.

„Na początku był kot”

Koniec historii 😉

kot
Nadciąga kot, co miękki ma krok / rysunek autora®

Hator! Hator! Hator!

Jednym z najbardziej tajemniczych kotów i niezwykłych, był ten z filmu „7 życzeń”. Rademenes, był przyjacielem Darka i kotem obdarzonym niezwykłą mocą. Potrafił mówić bardzo niskim głooosem, ale przede wszystkim, w każdą środę spełniał życzenie swego  młodego kompana, wpędzając go w nie lada kłopoty… i niezwykłe przygody. Z pewnością, jest to moje ulubione kocie wcielenie jakie znam z filmów…

Siedem życzeń


Balthus – król kotów

Malarz,  o którym Picasso mawiał, że on i Baithus to dwie strony tej samej monety, zasłynął ze swoich obrazów młodych dziewcząt i onirycznego (ulotnego) nastroju swych dzieł. Czemu jednak wspominamy o nim tutaj? Balthus kochał koty. I jego obrazy mają w sobie coś z magii i tajemnicy otaczającej te stworzenia…

 

balthus-and-a-cat.jpg
Balthus lubił koty – podobno sam się za jednego uważał. ” Autoportret z kotem”
a cat - alice in wonderland
Kot z Alicji w krainie czarów. Jeden z najbardziej rozpoznawalnych przedstawicieli swego gatunku, słynący ze swego rozbrajającego uśmiechu

A jak koty to nie mogło zabraknąć pewnej kobitki:

catwoman-clipart-old-school-5

 

 

cat - balthus
jeszcze jeden dowód na to, że Balthus był kotem. Obraz z jego dorobku

 

kot w butach
kot + buty = ?

p.s. „przykumaj te kocie ruchy”

nie wiem jak wy, ale mi takie filmy bardzo poprawiają humor –

w roli głównej przezabawne kociaki: click!

 


 

a cat
…taki koci The  End

linki:

 

Reklamy

Portret. Lustro modela czy artysty. cz I

portrety

„Ujawnić sztukę, ukryć artystę, oto cel Sztuki”

Oscar Wilde – „Portret Doriana Graya”

Dziś wyruszymy w świat portretu. A dokładniej – (naj)bardziej bezpośredniego ludzkiego wizerunku, który  – zanim wynaleziono aparat fotograficzny (i kamerę), był jedynym sposobem na uwiecznienie czyjejś podobizny. Do dziś np. w Polsce portrety Stanisława Witkiewicza ( FIRMA portretowa) z początku XXw. stanowią żywą encyklopedię ówczesnej elity kraju i ludzi światka kultury czasów przedwojennych.  Najważniejszą ( a na pewno najdroższą) podobizną ludzką w historii sztuki pozostaje Mona Lisa Leonarda da Vinci – właśnie portret. Vincent van Gogh obsesyjnie odmalowywał w swych autoportretach własne nastroje. Czy pamiętacie scenę z Titanica i rozkaz pięknej damy: „namaluj mnie jak swoje Francuski” i jej akt namalowany przez rumieniącego się chłopca…? Portret od dawna miał różne funkcje: od wyznania miłości, utrwalenia wizerunku panującego władcy czy siebie.  Dla wielu artystów był też wyrazem poszukiwań własnej drogi i manifestem artystycznym (autoportrety) oraz…formą zarobku. Ale od zawsze wiązało się z nim jedno główne zadanie – uwiecznić modela.

maria_p_j
Witkacy – portret Marii Jasnorzewskiej-Pawlikowskiej, poetki. Jeden z obrazów będących owocem założonej przez niego Firmy Portretowej. (XXw. lata 20-te), która cieszyła się dużą popularnością…Każdy chciał mieć portret Witkacego

Tradycyjne malarstwo – Renesans i Barok

Każdy malarz chwytał się ludzkiego wizerunku z innych powodów. We wszystkich znanych mi portretach ujawnia się ciekawość naturą ludzką, a u artystów zdolność odbicia złożonej       (w pozornie prosty sposób) natury portretowanych…Sztuka portretowania przez wieki ewoluowała, stając się z czasem tematem-manifestem stylu i osobowości artysty. Gdzieś po drodze zgubiono to co dla mnie zawsze było najważniejszą częścią portretu: uchwycenia ulotności życia (urody, osobowości ludzkiej) i charakteru portretowanych. A teraz kilka portretów. Zapraszam:


montefeltro-portret
W dobie Renesansu, portret współgra z harmonią natury. Książę Montefeletri spogląda na ukochaną żonę a w tle widać wzgórza otaczające księstwo Urbino, którym rządził. Malujący ten obraz Piero della Francesca (XVw.) wybrnął z pewnego problemu malując postacie z profilu. Książę  Federico stracił wcześniej prawe oko w walce i tylko tak można było to ukryć. Nie zmienia to faktu, że postacie zostały namalowane z niezwykłą starannością . Portret Batisty Sforzy (żony księcia Urbino), jest najprawdopodobniej obrazem pośmiertnym i ma podkreślać więź małżonków i ogromną miłość, którą darzyli się nawzajem.  \ 1465-67, Włochy
240px-el_greco_dam_i_pals
El Greco swoje największe dzieła stworzył w Hiszpanii, gdzie żył i zdobył uznanie dzięki swym obrazom religijnym. Ten portret  młodej kobiety z futrzaną etolą (rodzaj szalu) powstał w XVI wieku. Drobna i blada twarz kobiety kontrastuje z z czarnym tłem. Dziewczyna spogląda na widza śmiałym i pewnym siebie spojrzeniem. Szal i biżuteria zdradza, że pochodzi z wyższych sfer.

Kiedyś artysta posługiwał się farbami, by ukazać człowieka (wrażliwość i twarz) możliwie najlepiej jak potrafił. Model zasiadał w pracowni malarskiej i tworzenie obrazu wiązało się z wielogodzinnym pozowaniem i cichym obcowaniem malarza z modelem-modelką. Francis Bacon (malarz XX wieczny) często malował siebie i innych na podstawie zdjęć. Andy Warhol tworzył portrety wielokrotne – czasem do zdjęcia postaci dorysowywał kilka linii, określając je dziełem sztuki. Tak więc portret jak całe malarstwo ulegało zmianom.

hals_1_1
Frans Hals    – mężczyzna ukazany w typowym dla XVII wieku stroju mieszczańskim  (Niderlandy),   lubi  życie i prawie pyta: ” szklaneczkę? „. Dzięki obrazowi widzimy ówczesną modę oraz raczej pogodne usposobienie mężczyzny.
innocent-x-velazquez
Portret papieża Innocentego X – Velazqueza z 1645 r.  Gdy Papież zobaczył swój portret, stwierdził, że został przedstawiony zbyt prawdziwie, bo malarz uchwycił jego zacięty i  (zapewne) trudny charakter. Najwyższy hierarcha Kościoła został ukazany niemal jak władca. W dobie Kontrreformacji, papieże odzyskali wpływ na politykę całej katolickiej  Europy.
jasiu
Barok i Rembrandt… w trochę zmienionej wersji 😉 Nawet tu widać, że domeną portretów z tamtych czasów było światło i nastrojowość.

ZMIANY ZMIANY ZMIANY

lady-agnew
KOniec XIX w. portret tej kobiety (Lady Agnew), jest przykładem hołdowania tradycji portretu realistycznego. John Singer Sargent uchodził za jednego z największych portrecistów swoich czasów. Jego obrazy cechowała subtelna i świeża kolorystyka.

Romantyzm dokonywał swoich rewolucji (także w Sztuce) z hukiem. Oświecenie i później malarze realistyczni też zmieniali sztukę, ale bardziej po cichu – wracając do korzeni. Potem przyszedł Impresjonizm, który całkowicie zburzył dotychczasowe myślenie o kolorze i jego zastosowaniu. Van Gogh to chyba największy spadkobierca tej rewolucji. Malarze wyszli ze sztalugami na powietrze i ich jasne i świeże obrazy, piękne barwy i przedstawianie ludzi (idealistyczne i piękne obrazy Renoira) w pełnym blasku zburzyły dotychczasowe prawa, którymi rządziła się także sztuka portretu. Nowe podejście do koloru i rozumienia sztuki pod koniec XIX wieku, znalazło swoje odbicie także w portretach. Odtąd już zupełnie nieistotny stał się model, a demonstracja własnej artystycznej drogi…Portret Mattisse’a (duchowego przywódcy fowistów) to pokazanie drogi nowej sztuki, gdy wynaleziona fotografia (połowa XIX w.) zmieniała wyobrażenie o roli artysty, usuwając w cień dotychczasową jego funkcję:portrecisty-kronikarza. Teraz sztuka wyznaczała nowe szlaki: poszukiwała i eksperymentowała. Picasso i jego kubistyczne portrety (patrz: u góry – tapeta) są tego żywym dowodem…Nowożytne ruchy artystyczne zrywają zupełnie więzi z tradycyjnym wyobrażeniem artysty: portrecisty, wyłącznie odzwierciedlającego dokładnie naturę (patrz renesans i barok). Od teraz sam twórca (też kobiety – emancypują się kobiety, czego przykładem Frida Kahlo i Tamara Łempicka)  wyznacza nowe szlaki…

e3056742b018c26ac1f72fce77ffa563.jpg
portret Henri Mattisse’a pędzla Paula Derrain’a. Początek eksperymentowania z portretem i kolorem. W obrazie, kolorystyczna mozaika wybija się na przód, spychając na plan dalszy podobieństwo modela.

 


tamara-tamara
Namalowany przez Łępicką obraz nowoczesnej kobiety, można traktować jako autoportret. To styl Art Deco – popularny w latach 20-ych XX wieku styl, w którym Łępicka odmalowywała kobietę wyzwoloną i niezależną. Do głosu doszły artystki.

 

 

A jaki obraz Ty byś dodał(a) ?

 

 

Portrety z tapety u góry (od lewej):

Góra: „Dziewczynka” Artur Grotger XIXw / „Autoportret” -Francis Bacon –  XXw./ „Portret Kobiety” – Gosia:) XXIw / „Fotografia kobiety w Kryzie” – Hendrik Kertens 2011r / .   dół:  „portret Maxa Ernsta” Andy Warhol – lata 70-te XXw./ wizerunek Barracka Obamy, początek XXIw. / Portret dziewczynki – Olga Boznańska, koniec XIXw. / Fernande Olivier – Pablo Picasso XXw.

Link

TU –  10 portretów które są chyba ważne – ranking kogoś innego – A wy co na to?

ŚMIERĆ CHATTERTONA. męczennika romantyków. poety

Pewnego sierpniowego wieczoru do skromnej izby na poddaszu domu przy ulicy Brooke Street,  wszedł oryginalnie wyglądający młodzieniec. Wyraźnie zataczając się ze zmęczenia (od paru dni nie jadł) rzucił na krzesło swój surdut (płaszcz) i runął na łóżko, nad którym przez uchylone okienko wkradał się do środka  gwar miasta i widać było światła  domów z odległych dzielnic Londynu. Chłopak ciężko oddychając sięgnął do kieszeni po zwitek papieru, otworzył oczy i przebiegł oczami po kilku linijkach, po czym ogarnięty nagłym szałem porwał papiery na strzępy. Otworzył niewielki flakonik  i długo się nie namyślając połknął całą jego zawartość… zamknął oczy, a rude zmierzwione włosy, opadły na jego bladą twarz. Jeszcze chwilę pierś pulsowała gwałtownie ….zaciśnięta pięść opadła bezwładnie na drewnianą podłogę, po której potoczył się flakonik….izbę spowiła cisza i noc. 


Chatterton 1856 by Henry Wallis 1830-1916
Henry Wallis –  ŚMIERĆ CHATTERTONA  – 1856 r.

Tak mogłaby wyglądać literacka wersja  obrazu Śmierć Chattertona, którego autorem jest Henry Wallis. Był to jeden z najważniejszych obrazów XIX wieku,  w którym poeta-artysta ukazany jest jako męczennik, istota nierozumiana przez społeczeństwo i umierająca w biedzie i zapomnieniu. Wpisuje się w mit artysty romantycznego: nierozumianego przez współczesnych…

Ale wróćmy do obrazu. Leżąca na łóżku postać przyciąga uwagę niepospolitym pięknem. Wygląda trochę jakby pogrążyła się w głębokim śnie, ale tytuł podpowiada nam, że zmarła. Jest to więc pośmiertny portret poety-artysty, który z istoty żyjącej na przekór normom i prawidłom społecznym, był skazany na samotność i zapomnienie.

Kim był Chatterton? Prawda a mity

thomas_chatterton-1

To Thomas Chatterton XVIII wieczny poeta, który miał niespełna 18 lat, gdy zmarł (1852 – 1770). Przez wiele lat utrzymywano, że przedawkował on arszenik (otruł się), z rozpaczy, w którą miał wpędzić go brak literackiego sukcesu, samotność (zapomnienie) i życie w biedzie. Rzeczywistość wyglądała jednak trochę inaczej… Tomasz(ek) Chatterton przyszedł na świat 20 listopada 1752 roku w Brystolu jako syn nauczyciela (oraz kościelnego) i szwaczki. Ojciec zmarł niedługo przed porodem. Wychowywany przez matkę w skromnych warunkach , Thomas uczęszczał do różnych szkół, w których nie osiągał wybitnych osiągnięć. Pracował w kancelarii adwokackiej, ale w wolnym czasie zajmował się pisaniem oraz czytaniem wszystkiego co wpadnie mu w ręce. Fascynowała go poezja i dawne teksty, których część znalazł i przywłaszczył sobie jego ojciec. Młody Thomas chłonął dawne teksty, literaturę ze średniowiecznych czasów i musiał wtedy wpaść na pomysł stworzenia fikcyjnej postaci Thomasa Rowley’a – mnicha, pod którego nazwiskiem stworzył średniowieczną poezję. Teksty te zdradzały wyjątkowy talent literacki autora i były niewątpliwie sensacją. Chatterton postanowił zerwać z pracą w kancelarii (został wyrzucony po tym jak sporządził testament klienta napisany wierszem) i utrzymywać się z pisania. Przeniósł się do Londynu, w którym podpisał kilka zamówień na różne teksty. Napisał m.in. : sztukę „Zemsta” oraz satyry polityczne, tworzył również poezję. Pisanie zapewniało mu stałe dochody i powodziło mu się całkiem dobrze, o czym mówi też fakt, że mógł samodzielnie wynająć pokój.

d6ad9c46746b8f94967ba73f8fcfeb34e6ea25ad.png
podarte rękopisy przez  Chattertona

Mit śmierci  Chattertona wziął się stąd, że jego przedwczesna  śmierć świetnie wpisywała się w romantyczne wyobrażenie tragicznego i nierozumianego artysty. Faktycznie  jednak śmierć poety mogła być wynikiem nieszczęśliwego wypadku, ponieważ Thomas przechodził chorobę weneryczną (poddasze, w którym wynajął pokój mieściło się nad domem publicznym i chwalił się swymi podbojami miłosnymi) i stosował arszenik w celach leczniczych. Odkryto, że równocześnie zażywał opium** i to mieszanka tych dwóch silnych substancji, które znalazły się w jego organizmie, doprowadziły do jego śmierci. Zmarł w nocy 24 sierpnia 1770 roku.

05a43de6d6a182b4b0de52e92dd358e567845176
w tle widać  panoramę Londynu z sylwetką Katedry Św. Pawła

**opium było popularnym narkotykiem zażywanym przez artystów – halucynogennym –  wpływającym na polepszenie nastroju, czasem także uśmierzało różnego rodzaju dolegliwości, jego działanie można porównać do „konopii”.


Co przedstawia obraz? 

Jest to strych-pokój, w ktorym mieszkał Chatterton w domu przy Brooke Street w Londynie. Autor płótna Henry Wallis namalował go na strychu wynajętego domu, który znajdował się niedaleko mieszkania, w którym zmarł Chatterton. Widok z okna ukazuje panoramę Londynu z wyraźnie zarysowaną wieżą Katedry Św. Pawła. Sama izba jest skromna, z krzesła zwisa modny szkarłatny płaszcz, zdradzający, że poeta ubierał się modnie. Najważniejsza na obrazie jest postać poety, przedstawiona chwilę po zażyciu trucizny. Jego twarz jest trupio blada i wyraźnie kontrastuje z gęstą rudą czupryną. Chatterton leży bezwładnie na łóżku i wygląda jak posąg. Jego nogi odziane w błękitne spodnie i ręce ułożone są na łóżku w pięknej pozie przywodzą na myśl postać świętego (męczennika?), którego ten zdolny młodzieniec zaczął uosabiać dla następnych pokoleń zbuntowanych i nierozumianych poetów, malarzy i zdolnych odmieńców wszelkiej maści. Chatterton leży spokojnie, ale podarte rękopisy i strzępy papieru podarte na podłodze, ujawniają udręczoną duszę poety, który targany różnymi namiętnościami i zwątpieniem, zniszczył owoce własnej pracy. Obraz został namalowany bardzo realistycznie,chcąc zachować scenę śmierci w możliwie najbardziej zbliżony do okoliczności w jakich zmarł poeta. Na ziemi leży flakonik po zażytym arszeniku. W tle izby widać stolik a także kwiatek w doniczce, co może odnosić się do poety i jego talentu, który zakwitł w tak wczesnym wieku.

fe2fbd84f308f2a5c71c044d17dcdea06396c43b
buteleczka z aRszenikiem, trucizną-lekarstwem, która doprowadziła do jego śmierci.

Prerafealici:

„Śmierć Chattertona” wpisuje się w sztukę prerafaelitów,  ruchu malarzy, którzy wielki kunszt malarski (odwzorowanie natury) łączyli z literackimi postaciami z legend, literatury (wtedy nie było kina) i poezji. Śmierć poety Chattertona (choć przypadkowa) zapewniła mu legendę i ogromną popularność na równi z rycerzami z angielskich pieśni i bohaterkami książek (Ofelią Szekspira czy Lancelotem) czego dowodem obraz Henry’ego Wallisa. Studia malarskie w Paryżu i powrót do Londynu spowodowały, że znalazł się pod wpływem rodzącego się ruchu prerafaelitów, a obraz „Śmierć Chattertona” to kwintesencja ich sztuki: liryczne malarstwo, w duchu romantyzmu, idealizujące swe postaci i zdolnością fotograficznej dbałości o szczegóły.

To jeden z mych ulubionych obrazów….prerafaelitów.

Ciekawostki:

  • do postaci Chattertona pozował młody poeta angielski George Meredith, z którego żoną autor obrazu (Henry Wallis) uciekł dwa lata później.
  • Obraz „Śmierć Chattertona” istnieje w dwóch wersjach. Jedna znajduje się w Tate Gallery w Londynie, druga w Brystolu – rodzinnym mieście Chattertona.
  • Dopiero po śmierci Chattertona okazało się, że był on autorem średniowiecznych tekstów Thomasa Rowley’a, które uznano za arcydzieła literatury angielskiej

Źródła:

Die Brücke – ekspresjoniści z Berlina.

Ekspresjonizm Niemiecki cz. I

– Die Brücke –

206e57e2c504cf03b9cbc355e9313460
Karl Schmidt- Rottluff – dwie twarze

„Die Brücke” – czyli po niemiecku „most” – było grupą artystyczną, założoną w 1905 r. w Dreźnie przez kilku studentów. Po przeniesieniu do Berlina (1911), grupa stała się kolebką niemieckiego ekspresjonizmu, do której dołączyło wielu artystów. Ale tych 4 najważniejszych, którzy brali udział w tworzeniu programu to: Ernst Ludwik Kirchner, Otto Mueller, Eric Heckel i Karl Schmidt-Rotluff, później dołączył Max Pechstein. Twórczość Die Brücke zawierała w sobie niepokoje epoki, która poprzedzała i trwała po okresie I Wojny Światowej. Zwłaszcza po przeniesieniu do Berlina, ich twórczość skupiała się na wątkach rozkładu społecznego, gwałtowności, deformacji, afrykanizacji (prymitywnych formach) brzydocie (Kirchner malował kurtyzany na ulicach Berlina) i intensywnej kolorystyce.

EineKünstlergemeinschaft.jpg
członkowie Die Brucke, od lewej: Otto Mueller, Ludwik Kirchner, Erick Heckel, Karl Schmidt-Rottluff /  autor: Ernst L. Kirchner

Wpływy – czyli jak to się zaczęło:

Koniec XIX wieku i początek XX był czasem intensywnych poszukiwań zarówno w sztuce, jak i innych dziedzinach życia społecznego. Europą wstrząsały co rusz rozruchy, a widmo wojny największych mocarstw, wyścig o dominację w Europie i świecie (imperialistyczne zapędy i kolonie) stawał się obsesją polityków i karmionych snem o potędze mas. Miasta rozrastały się, zwiększała się liczba robotników, biedy i różnych zjawisk jak: prostytucja, wyzysk pracowników; Przemysł i industrializacja przeobrażała największe metropolie, w których żyły elity, artyści i klasa robotnicza. Do Berlina zawitały wystawy impresjonistów, później Vincenta van Gogha, P. Gauguin’a. We Francji rodził się ruch fowistów, pod przewodnictwem H. Mattise’a, których obrazy nazywano ‚dzikimi’ ze względu na jaskrawe, agresywne kolory, łamanie konwencji i barbarzyński stosunek do starych mistrzów.

schmidtrotluffhead.jpg
drzeworyty były częstą techniką ekspresjonistów – dawały efekt prymitywizmu i zniekształcania formy. / K. Schmidt-Rottluff

 

Prawdziwy skandal wywołało odsłonięcie i publiczne pokazanie obrazu Edwarda Munch’a – ‚Krzyk’ (1892). Rodziła się sztuka nowa i pełna niepokoju: Świat wewnętrzny artystów, ich przeczuciaobsesje i lęki stały się tematem nowo kształtującego się ruchu: Ekspresjonizmu

munch32
Edward Munch  –  prekursor ekspresjonizmu

 

1024px-Van_Gogh_-_Starry_Night_-_Google_Art_Project
Vincent van Gogh – Gwieździsta noc nad Arles; żywiołowość kolorów i niezwykła siła ekspresji jego płócien inspirowała wielu twórców Europy.

 

gauguin67
– Paul Gauguin –

1911 – przeprowadzka do Berlina  i rok 1914

Sztuka ekspresjonistów z Drezna przybrała na tempie i wyrazistości, gdy jej członkowie przenieśli się do Berlina – jednej z największych metropolii ówczesnej Europy. To wielkie miasto i szybkie tempo życia odbiło się w ich twórczości, co najlepiej widać w doborze tematów i obrazach Ludwika Kirchnera. W 1914 roku wybucha wojna – stan euforii osiąga większość społeczeństw Europy. Wielu malarzy zaciąga się do armii, m.in. Ludwik Kirchner (1915), który zostaje wysłany na francuski front. Dwumiesięczny pobyt w okopach przypłaca załamaniem nerwowym i zostaje wycofany z frontu:

kirchner.jpg
L. Kirchner – dziewczyna z wachlarzem

 

140650_1275079984_3e5c_p.jpeg
Kirchner – surowa sztuka miasta i anonimowego tłumu

 


Erick Heckel 

Heckel, Man at a young age 1906.jpg
1906 – portret mężczyzny (autoportret) – żywe jasne kolory

 

tumblr_l4ijsa2yjh1qa4s0qo1_500
1919 – portret mężczyzny – surowa estetyka obrazu (inspirowana drzeworytem)

Max Pechstein

00a032461947fca82181f1ed8d7fb68f
Pechstein – kobieta
ee75e0824d3f00bd8ec0f09465796e0e.jpg
Czytająca kobieta

 

44ec6568309b5e83235dfd8dd3cbe3de.jpg
Emil Nolde – „Ostatnia wieczerza”

Otto Mueller

Otto_Mueller_SELBSTBILDNIS_MIT_MODELL_UND_MASKE_925.jpg

sc0087dd02.jpg
O. Mueller – portret Kirchnera z modelką

Karl Schmidt-Rottluff

e4037007f0cdfb4e9010dc843366127a_h.jpg
Karl Schmidt-Rottluff – wykształcił własny styl malowania pejzaży

Koniec die Brücke  – 1913

W 1913 roku formalnie grupa Die Brücke przestała istnieć. Każdy z jej członków tworzył jednak dalej. Kirchner przeszedł kilka załamań nerwowych i popełnił samobójstwo w 1938 r. Karl Schmidt-Rottluff skupił się na malowaniu natury i wykształcił swój własny styl. Z chwilą dojścia do władzy Hitlera (1933), obrazy ekspresjonistów zostały określone mianem ‚sztuki zgedenerowanej’ i usuwano je z galerii. Po wojnie ich obrazy przywrócono do galerii i stanowią one istotny wkład w światową sztukę tego okresu.


OSKAR KOKOSCHKA – Niezależny ekspresjonista

Kokoschka – ekspresjonista z Austrii, przybył do Berlina w 1909 r. i z pewnością miał kontakt zarówno ze sztuką Munch’a, jak i artystami z Die Brucke. Rozwinął on niezależny styl, który pełen był ilustracji jego własnych przeczuć, leków i głębokich odczuć. Poniżej ilustracja niepokojącego autoportretu i jego kochanki, która już niedługo go opuści…

timthumb.jpg
Der Sturm‚ – Burza. Kokoschka i późniejsza żona Mahler’a – Alma

 

szedlem_plakat_druk.indd
polska Grupa ‚Bunt’ opierała swoją twórczość na założeniach ekspresjonizmu niemieckiego.

 

przydatne linki:

 

kirchner-franzi

My name is Pollock. Jackson Pollock

JACKSON POLLOCK . 1912 – 1956

a kto to kur… jest?

76.2553.150_ph_web

Zapewne wielu z was (tych niewielu czytelników), gdy pierwszy raz sięgało po farby i  wylewało je spontanicznie na kartkę, plując* farbami na lewo i prawo, zapełniając ją kolorem, układając w nieregularne wzory …nie wiedziało, że wzoruje się na znanym amerykańskim malarzu – Jacksonie Pollocku. Jego obrazy nie przedstawiają sielankowego ‚domku nad jeziorem’, są to żywiołowe i abstrakcyjne (pozbawione konkretnych kształtów) kompozycje, ginące w gąszczu nici farby: rozpryskiwanej kapiącej, strząsanej (‚zrzucanej’) z pędzla i z puszki z dużej wysokości na leżące na ziemi wielkie płótno. I choć technika ta przypomina zabawę dziecka  z farbami po pierwszym z nimi zetknięciu, zajęło mu dużo czasu, by odnaleźć swój własny środek artystycznego wyrazu.

*plując – czyli rzucając dużą zawartość farby z pędzla na płótno/kartkę (jak rzucanie błotem w kogoś)

namuth003
Pollock w trakcie pracy nad nowym obrazem. Farba ‚zrzucana’ z pewnej wysokości na płótno, tworzyła charakterystyczne plamy o nieregularnych kształtach…

jackson-pollock-08
w trakcie pracy nad nowym obrazem…Płótno, na którym malował leżało zazwyczaj na podłodze, przez co mógł w specyficzny sposób ‚nanosić’ farbę: strząsać z pędzla, wylewać z dużej wysokości (często przekłuwał puszki i lał  farbę ciurkiem z góry, stojąc na drabinie)

 

…Pollock – coś z życia (kilka faktów)…

Jakcson urodził się w 1912 w Wyoming, w jednym z małych amerykańskich miasteczek. Skończył szkołę artystyczną i w latach 30-ych, przeniósł się do NY. Od najmłodszych lat przejawiał skłonność do ryzyka, ale i tworzenia. Taki Cowbay z pędzlem, chyba najlepiej oddaje jego charakterystykę. W Polsce byłby ‚kozakiem’, lubił się popisywać  i nie stronił od mocnych trunków. Lubił też szybką jazdę, co przyczyniło się niestety do jego przedwczesnej śmierci – zginął w wypadku samochodowym w wieku 44 lat. Ten ‚dziki’ temperament (i bezkompromisowość), połączone z gwałtowną i skrytą naturą  chłopaka z małego miasta, biją z jego obrazów. Chociaż zakończę wyświechtanym frazesem, dobrze oddaje on żywioł  dzieł Pollocka:

„no risk no fun”

32
dzieło znane pod nazwą ’32’

Chociaż w Ameryce posiadanie w nazwisku słowa Jackson’ to jak połowa sukcesu, to jednak niczego nie gwarantuje. Młody, nieznany nikomu Jackson P. podróżując po kraju ze swymi rodzicami (to wtedy zafascynował się indiańskimi wierzeniami i kulturą)  snuł (nie)śmiałe plany o karierze malarza? Być może… Nie wiedział jednak, że po premierze jego płótna w 1943 r. w Muzeum Guggenheim’a, stanie się symbolem nowej amerykańskiej sztuki, która zdawała się znaleźć własną  drogę, wolną od europejskich wzorców. Swymi abstrakcyjnymi, gęstymi od nieregularnych serpentyn obrazami, Pollock przecierał szlak malarstwu znanemu później pod nazwą: action painting  (patrz ‚ważne terminy poniżej), zapoczątkowując kierunek:

„Ekspresjonizm abstrakcyjny”

 

blue-poles-number-11-1952


 

jackson-pollock5


 

Ważne terminy:

  •  action painting  – technika malowania stosowana przez twórców abstrakcyjnych, gł. abstrakcyjnych ekspresjonistów – polega na rozlewaniu, rozpryskiwaniu lub rozchlapywaniu farb na płótno w sposób spontaniczny, zgodny ze stanem duchowym artysty w momencie tworzenia dzieła; tym samym obraz stanowi zapis procesu tworzenia; technika stosowana m.in. przez J. Pollocka,W. de Kooninga,F. Kline’a. Abstrakcjonistów! (z encyklopedii INTERIA)
  • dripping – (‚drip’ z ang. ‚kapać’, ściekać) –  technika malarska polegająca na pokrywaniu poziomo leżącego płótna farbami, skapującymi z podziurkowanej puszki, kija lub pędzla.
  • informel – Tutaj
  • Ekspresjonizm Abstrakcyjny  w wikipedii- kliknij TUTAJ

 


JACKSON POLLOCK

Jacskon Pollock

LINKI przydatne do Jacksona Pollocka:

  • o Jacksonie Pollocku w wikipedii (angielski): tu
  • dzieła Jacksona Pollocka – od najwcześniejszych do ostatnich – do obejrzenia TUTAJ
  • film dokumentalny o Jacksonie Pollocku na Ytube, in ENG: Portret artysty 

===================================================================

4bc1a12a43fe681dbef05b9330d38742
ładna kobieta na tle obrazu J. Pollocka

 

ciekawostki dot. J. Pollocka i jego obrazów:

  • pewna kobieta (emerytowany kierowca ciężarówki) znalazła raz  w tanim sklepie na przedmieściach śmieszny obraz (gdzieś w kącie, którym nikt się nie interesował), kupiła go dla swego znajomego – płacąc za niego 5 $ dolarów. Później obraz okazał się dziełem J. Pollock’a. Gdy ktoś powiedział jej, że to najpewniej dzieło J Pollocka, rzekła: „A kto to k*r*a  jest Jackson Pollock?”. Dziś obraz jest wart 50 mln $
  • Podobno (tak było w filmie fabularnym o malarzu) Jackson Pollock prawie spóźnił się na wizytę w jego domu Peggy Guggenheim (ktoś B. WAŻNY), która umówiła się na obejrzenie jego obrazów…Jackon w tym czasie pił w knajpie i został siłą ściągnięty do domu przez swoją (dziewczynę, opiekunkę itp)
  • nim zaczął malować obrazy w stylu Action Paiting – Pollock mocno inspirował się surrealistami. Bezpośredni wpływ na jego twórczość miała malarka: Janet Sobel
  • w rolę malarza w filmie „Pollock” z 2000r. wcielił się  Ed Harris (Truman Show, Apollo 13).
  • O FILMIE ‚POLLOCK’ – na filmweb: TUTAJ 
  • zginął w wypadku samochod. (szybko jeździł i przerzutka nie zaskoczyła?)

7.1968


bonus:

chcesz mieć przyjemne tło do oglądania  sztuki Pollocka? jesteś pełnoletn i/a? posłuchaj tego:

Michael Nyman – Prospero’s Magic

 

Stryjeńska – malarka wyklęta

Zofia Stryjeńska 1894-1976

czyli Diaboł nie kobieta 

stryjenska zofia portret _6469849_1
Zofia czyli – historie burzące, obrazy dymiące, oczy iskrzące.

Sztuka Pani Zosi to mieszanka Art Deco, polskiej tradycji góralskiej (słowiańszczyzny), ekspresjonizmu i jej żywiołowego temperamentu. Nieprawdopodobnego temperamentu…i wyjątkowego talentu. Od razu rzuca się w oczy baśniowa, ‚żarówiasta’ (gorąca) kolorystyka, za którą stoi cała ŻYWA natura malarki…

zofia-stryjenska-wianki-2011-11-24

Powodów pisania o Pani Zofii jest przynajmniej kilka:

  1. W Warszawie ma miejsce TERAZ wystawa z jej obrazami, co nie zdarza się często, bo ma Ona status artystki ‚zapominanej’, niewygodnej, nielubianej, a docenianej po czasie. Co więcej, ta wystawa ma miejsce w MUZEUM NARODOWYM, co już w ogóle jest rzadkością. Czyli wreszcie ją doceniono!
  2. Jest to jedna z większych artystek-oryginałów  okresu międzywojennego, i jej życie wpisuje się w artystyczne klimaty tamtych czasów: wyjazdy do Zakopanego, clubbing w Paryżu itp.
  3. Wydana ostatnio książka o Stryjeńskiej: „Diabli nadali” Angeliki Kuźniak, to dobra okazja by przybliżyć postać ekscentrycznej malarki.

Wystawa, książka, nie da się ukryć, że niesforna ZOsia wraca dziś do łask, więc można wreszcie o niej pisać, a nawet trzeba…i nikt nie powie już: „piszesz o Stryjeńskiej – co ty jesteś zboczony? „

 

22274-stryjenska_rozniecanie_ogniska.jpg
Rozniecanie ognia

Życiorys – burzliwa młodość, sława, zapomnienie

Przyszła na świat w Krakowie, 1894 r. w domu Lemańskich. Jako młoda dziewczyna była żywa i ekscentryczna, taka oryginalna Krakowianka (Magdalena Samozwaniec może tu też się skojarzyć) o wielkich ambicjach artystycznych, marzeniu o wolności i spełnieniu twórczym. Była piękna, trochę szalona i za mąż wyszła za Pana Karola Stryjeńskiego – poważanego architekta (taki Duda polityki). Mieszkali w Krakowie, by potem przenieść się do Zakopanego, gdzie zjeżdżała ówczesna cyganeria. Co jakiś czas szalona osobowość Stryjeńskiej dawała o sobie znać: na uczelni, gdzie wykładał jej mąż, w napadzie szału wybiła wszystkie okna w jednej z sal wykładowych. W środowisku artystycznym ceniono jej talent. Co jakiś czas jej jednak…odwalało. W Paryżu ganiała  z pistoletem za swoim mężem, mówiąc, że go zabije. W końcu mąż, o którego była chorobliwie zazdrosna (w międzyczasie zaczęło się między nimi psuć) – odwiózł ją do szpitala psychiatrycznego…i rozwiódł. W latach 30 ponownie wyszła za mąż, ale jej sztuka przestała być ceniona; z komunistycznej Polski wyjedzie w 1946 za granicę. Umarła w zapomnieniu  na emigracji w Genewie, w 1976 lub 1974 r.

stryjenska-czterypory-roku

Z czego zapamiętana?

Ten diabelski temperament małej Zosi, ujawnił się w jej bardzo INTENSYWNYM i perfekcyjnym malarstwie. INTENSYWNE barwy, geometryzacja przedstawianych postaci, dokładność wykonania (brak śladu pędzla), fascynacja folklorem…jest kwintesencją stylu art deco. Duch epoki został przefiltrowany przez indywidualność Stryjeńskiej, która uosabiała sobą: spuściznę Młodej Polski, klimat artystycznego Krakowa i tragiczne losy (najpierw sława, a potem śmierć na emigracji – anonimowa). Od małego malowała gdzie (i na czym) tylko mogła… W jej biografii jest też ciekawy epizod, gdy w przebraniu chłopca, rozpoczęła studia na Akademii Malarstwa w Monachium. Rozpoznano ją po dwóch latach i usunięto z uczelni. Swój cel jednak osiągnęła: została malarką, której talent zauważono w Polsce, jak i za granicą (4 nagrody w Paryżu za malarstwo, grafiki, projektowanie strojów).

 

stryjec584ska-harnac59b.jpg

CO LUBIŁA MALOWAĆ. czyli ‚Co ją kręciło prócz górali’ ?

  • stworzyła cykl szkiców  słowiańskich bóstw (różne wyobrażenia)
  • motywy wiejskie: „młoda wieś polska” (1918 – pochwała młodości), Tańce polskie (1929)
  • ilustracje do książek: powieści i poezji (m.in. dzieł: Przerwy-Tetmajera, Lechonia, Monachomachii Krasickiego )
  • grafiki, litografie, okładki czasopism literackich,  (współpraca z Wiadomościami Literackimi),
  • dekoracje do przedstawień teatralnych („Harnasie”)
  • najważniejsze obrazy: ‚Po burzy‚, „Żniwa”, „Rozpalanie ognia”, bożków słowiańskich i wiele wiele innych

 

Poniżej – postacie „bożków słowiańskich”

 

perkun
Perkun – Piorun

 

 

zs-tryglaw-lit27
Trygław

 

O ZOFII STRYJEŃSKIEJ w internecie:

  • kilka litografii i ilustracji Stryjeńskiej znajdziesz tu
  • inne prace malarki: tutaj
  • artykuł „Blaski i cienie życia Zofii Stryjeńskiej” – tu
  • Zofia Stryjeńska na wikipedii – klik
  • artykuł w gazecie – o malarce: tu
  • styl Art Deco (zrółdo: wikipedia!):

Art déco charakteryzował się klasycyzującym zgeometryzowaniem i dążeniem do syntetycznego ujmowania form, poszukiwaniem piękna w funkcji przedmiotu użytkowego i jasności przekazu w grafice czy malarstwie. Żywą i jasną kolorystykę odziedziczył po fowizmie. Szczyt popularności przypadał na lata 20. zeszłego stulecia, a Międzynarodowa Wystawa Sztuki Dekoracyjnej i Wzornictwaw Paryżu w roku 1925 zgromadziła najwięcej dzieł sztuki i przedmiotów użytkowych charakterystycznych dla epoki.”


 

– przytoczone powyżej informacje z życia Z. Stryjeńskiej pochodzą:

  1. z artykułu „Blaski i cienie życia Z. Stryjeńskiej”
  2. z książki „Alkohol i muzy” S. Kopera

‚Sanatorium pod klepsydrą’ Brunona (okiem Wojtusia)

 

4cfc59458b655_o
podróżnik z bagażem wspomnień /  rys. Brunon Schulz

 

 – SANATORIUM POD KLEPSYDRĄ – 

Podobno było tak, że przemycony w  samochodzie jadącym na Zachód film Wojciecha Hasa „Sanatorium pod Klepsydrą” (1973) opuścił granice PRL nielegalnie i zdążył dojechać na festiwal w Cannes. Otrzymał tam nagrodę publiczności dla najlepszego filmu zagranicznego (wyróżnienie za najlepszą scenografię)…I tak z filmu, który w Polsce (Rzeczpospolitej Ludowej) był zakazany, stał się dla ludzi sztuki lubiących ‚malownicze’ kino – filmem kultowym. Wojciech Has – lubił ekranizować książki – podobno sam dużo czytał, a „Sanatorium pod klepsydrą jest próbą ekranizacji bardzo SURREALISTYCZNEGO opowiadania Brunona Schulza (klik w link), w którym główny bohater Józio powraca do świata dzieciństwa…Wojciech Has nadaje wyobraźni pisarza z Drohobycza kształt, który zaowocował oryginalnym dziełem…To podróż po świecie wyobraźni, która w filmowej wersji zapada w pamięć na długo długo du go!

bruno3
Józef (Brunon) przy łóżku umierjącego ojca – wspomnienie z Sanatorium / rys. B. Schulz

Film rozpoczyna się z resztą w pociągu zmierzającym do tytułowego Sanatorium. W miejscu tym ma znajdować się jego obłąkany (umierający?)* ojciec…Ale książka i idący jej tropem film, to w istocie pewna podróż w czasie, która prowadzi bohatera przez świat jego wyobraźni, niejednoznacznych (śnionych) sytuacji, w której ‚odległy’ – umarły / nieobecny tato, jest pretekstem do wędrówki Józefa i zanurzenia się w samego siebie w gąszczu historycznych, metafizycznych, dziecięcych i erotycznych marzeń. Same postacie w filmie, mimo, że charakterystyczne, to jednak wydają się nie w pełni realne. Ktoś wygląda, mówi zachowuje się jak Doktor, ale czy rzeczywiście nim jest? Pomysłowy sposób prowadzenia kamery dodatkowo pogłębia te niejednoznaczności…’stan pomiędzy’  z resztą, to główna cecha tekstów Brunona, dzieją się one pomiędzy RZECZYWISTOŚCIĄ dosłowną, a tą ze świata WYOBRAŹNI. Niby NAPRAWDĘ, ale nie do końca…Wiele zdarzeń wydaje się ‚tym’, a l e za chwilę okazuje się, że jest ‚czymś/kimś innym’, wspomnieniem – snem, a może jawą? Nigdy nie wiadomo do końca…

* w filmie i opowiadaniu wytworzone jest wrażenie (być może Józef sam tak uważa), że Józef jedzie odwiedzić ojca, spotkać się z nim…

fo_film_sanatorium_pod_klepsydra_02__w800__h600
Osobliwe Sanatorium…Józef szuka doktora Gotarda ‚opiekującego’ się jego ojcem. (scenografia: Jerzy Skarżyński)

 

Poezja Brunona – Film Wojciecha

Dla Wojciecha Hasa – postać i twórczość Brunona Schulza od początku były próbą przeniesienia poezji na ekran, przekazania w jednym obrazie (filmowym) tajemnicy ludzkiej tożsamości i pamięci za pomocą KINA wyobraźni…Bohater opowiadania – Józef – odkopuje wspomnienie Ojca-marzyciela (któremu w filmie towarzyszą  ptaki)…by zakorzenić samego siebie w kulturze i historii.

pan doktor
– Doktor w Sanatorium, na tle ŁÓŻKA z ojcem –

Józef jest odbiciem niepokojów Brunona (pisarza), jego żydowskiego pochodzenia**, wymieszanego z wyobraźnią kreującą własne ja (twórcą). Podróż jest powrotem, stanem ulotnym, w którym mieszają się wspomnienia z dzieciństwa, dorastania – są to SNY przelane na ekran…Ale film jest zjadliwy, a dla ludzi lubiących takie niejednoznaczne kino – Przepyszny…Co tu dużo mówić: podany jest w najlepszej postaci: scenografii – muzyki – reżyserii oddającej oryginalność Brunona S. i poetyckość jego prozy.

**Brunon Schulz był Żydem. Poszukiwanie własnej tożsamości może być uznane za jeden z najważniejszych wątków podroży Józefa.

fo_film_sanatorium_pod_klepsydra_03__w800__h600
Zamyślony Józio  a w tle jego tato (Jakub)  – odkopany obraz z pamięci

 coś więcej o  Brunonie Schulzu ( 1892 -1942):

był to pewien dziwny jegomość, co w odległym, zapyziałym Drohobyczu (dziś gdzieś na Ukrainie) uczył w szkole rysunku i jest autorem jeszcze jednego ważnego opowiadania: Sklepy Cynamonowe. W latach 20-ych nieśmiało pisał, aż tu nagle wyrósł na pisarza oryginalnego, o wyjątkowym stylu (z pogranicza jawy i snu, POEZJI pisanej prozą). Zginął w nie do końca jasnych okolicznościach  w 1942 r. – zastrzelony przez hitlerowca na ulicy swego miasteczka.


linki


Ciekawostki i inne historie:

  • Ostatnio wydana została książka ‚Narzeczona Brunona Schulza’ – Agaty Tuszyńskiej
  • Brunon Schulz podobnie jak Witkacy był plastykiem i pisał i zdobył uznanie w obydwu tych dziedzinach sztuki…Obydwaj uchodzą za jednych z największych oryginałów czasów międzywojennych, i najbardziej płodnych
  • Film rzeczywiście był przemycony w samochodzie na Zachód, ponieważ władze PRL nie zezwoliły ‚mu’ na wyjazd za granicę…(w tamtych czasach nie tylko obywatelom było trudno o paszport)
  • W filmie wystąpiło kilku ważnych polskich aktorów: Jan Nowicki (Józio), Gustaw Holoubek (Doktor Gotard), Tadeusz Kondrat (Jakub, ojciec Józia) a za scenografię, wyróżniającą ten film odpowiadał Jerzy Skarżyński 
  • W Polsce Ludowej powstał fajny plakat do tego filmu,  rzućcie okiem:

552-starowieyski_sanatorium